BERICHT 61
Een weetje: waarom is de Zweedse vlag blauw met een geel kruis? In de 10e eeuw of zo ging de Zweedse koning per schip naar Finland om de Finnen tot het christendom te bekeren. Toen voer hij over een blauwe zee, met een blauwe lucht erboven en de gele zon scheen. Plotseling veranderde de zon in een geel kruis. En dus....werden de Finnen allemaal christenen. Tegenwoordig staan de kleuren voor de veelal blauwe lucht met de schijnende zon.

We hebben intussen ook al weer een flink pak sneeuw erbij gekregen. Dat is eng, want je ziet nu de gladde plekken niet meer als je loopt.

Wat je wel goed ziet in de sneeuw is allerlei dierensporen. Zo weten we dat direct bij het dorp wel elanden lopen. Reeën lopen zelfs in het dorp. Ook zie je hondensporen en hier en daar een geel stukje sneeuw. Vossen en vogelsporen zie je ook veel.

We hebben de kachels nu een stuk lager gezet, want het is soms boven nul en soms net onder nul. We zitten meestal voor het raam in de zon en dat scheelt ook een slok op een borrel. Een plaid over de benen en we hebben het lekker warm.

We hebben nog steeds geen TV-antenne gekocht. Maar we hebben ook helemaal geen behoefte aan TV. We hebben veel DVD's, die we nog helemaal niet gezien hebben. Maar we vervelen ons nooit; hebben altijd wel iets te doen.


Vandaag (zondag) hebben we weer een mooie wandeling gemaakt in de zon. We hebben weer een nieuwe route ontdekt vlak bij huis. Dwars door het bos over een scooterspoor. Later door een elandenspoor en over een meertje. In de sneeuw zitten picknicken op ons alu-zitmatje. Het was een prachttocht. Maar helaas kreeg ik erge pijn. eerst in één heup, later in allebei. Het liep natuurlijk ook wel zwaar buiten de gewone weg. Ik baal wel erg en kan er wel om janken. Het lijkt er op dat ik echt geen grote wandelingen meer kan maken. Voortaan neem ik de nordicstokken maar mee en moeten we op de wegen blijven. Dan gaat het misschien nog een poosje. Misschien is een stepslee ook wel wat. Die zie je hier ook veel (en echt niet alleen oude mensen gebruiken die, want het is ook ideaal bij gladheid).









Morgenochtend dus naar de volkshogeschool. Ik zal dan wel even melden hoe het afgelopen is.

bericht 60

Intussen hangen alle lampen ook eindelijk. Ik heb het al eerder gezegd; het is hier een ramp om een vakman te krijgen. Ze komen gewoon niet. Alle Zweden erkennen dat ook , maar ze berusten er in. Wij hadden dus zo lang als we hier zijn (al meer dan een half jaar) alleen maar een paar schemerlampen. Ik had al gezegd dat de man van één van die Thaise dames zou komen. Dat leek eerst ook niet door te gaan, maar ik had haar verkeerd begrepen (taalproblemen hè). Haar man werkt 2 weken in Noorwegen, in Stavanger, en twee weken hier in Molkom. Hij kon dus pas komen als hij weer in Zweden was. Hij blijkt electricien te zijn. Helemaal fantastisch dus en hij deed het voor een vriendenprijsje. Daar hebben wij hem nog een fles wodka bij gedaan. Groot succes. Ze zijn nu voor een maand met vakantie naar Thailand, maar daarna komt hij alle klussen die we nog met elektriek hebben ook nog doen. De buitenverlichting doet het niet, er moet nog een wasmachineaansluiting weggehaald (anders kan er geen douche komen) en we moeten nog een krachtstroomaansluiting hebben voor de sauna. Die man (Jocke)houden we dus wel te vriend, dat begrijp je.

Er is iets heel bijzonders met hem: hij heeft maar één hand, de rechter. Aan de linkerkant zit alleen een korte stomp. Nou als je ziet hoe hij al dat gefiemel met die draadjes doet met één hand valt je de mond open van verbazing. Hij is echt net zo snel als iemand met twee handen.


Van een klasgenoot kunnen we toiletpotten en wastafels krijgen die helemaal goed zijn. Die van ons zijn niet zo mooi. dus zo komt Jan splinter ook weer door de winter. Er zit hier ergens een Nederlandse loodgieter, die goed werk levert. Als hij ze nou wil plaatsen en een douchecabine wil neerzetten dan zijn we weer mooi een eind verder. Wie weet hoeven we dan geen half jaar te wachten ook.

De dagen lengen nu heel snel. Er is zowel 's morgens als 's avonds al weer anderhalf uur meer licht. De tijd van midden-winter naar midden-zomer is hier natuurlijk net zo lang als in Nederland, maar omdat het een veel groter verschil moet maken tussen donker en licht, gaat het lengen van de dagen hier sneller. Kunnen jullie me volgen?
We habben weer een paar dagen dooi gehad en er is weer wat sneeuw verdwenen, maar er ligt nog een beste laag.
Het nadeel is dat het dan verijst en dus heel glad is. Gelukkig zijn ze er heel snel bij om zand te strooien. De bospaden worden ook hierbij nooit overgeslagen. (En dat voor een enkel huis wat ergens in het bos staat)
Soms waan je je hier in de zomer. Blauwe lucht en veel zon. Maar als je dan naar buiten gaat is de wereld wit van sneeuw en realiseer je je dat het winter is. Gek hoor.

In Nederland is de man van een vriendin ongeneeslijk ziek. Dan is het echt heel vervelend dat je vanuit Zweden niet even naar haar toe kan gaan. Ja, we wisten dit van te voren, maar het blijft toch heel akelig. Het zal niet de eige keer blijven dat ons zoiets gebeurd. Maar gelukkig kunnen we mailen.

Waarschijnlijk ga ik zaterdag 12 februari naar het Nederlandse maratonschaatsen met een Nederlandse jongeman uit mijn klas. Het is maar zo'n 100 km. hiervandaan, dus wel te doen. (Wie weet zien jullie me nog op TV. hihi. Ik zal een bruin leren jack aan doen met een turquoise sjaal en een Noors mutsje)

bericht 59

Zoals beloofd nu over mijn school. Ik zit inmiddels dus in de hoogste groep. Er wordt alleen nog maar Zweeds gepraat. Mijn lerares, Anki, praat ontzettend snel en veel. Ik mis best veel van wat ze zegt, maar de hoofdlijn kan ik wel volgen. We hebben afgesproken dat ik een hoofdstuk per week doe en dan op vrijdag een toets. Ik ga 5 dagen van 8.15-11.15 uur naar school en Hagfors is 26 km. ver weg. Dus elke dag ruim 50 km. rijden. Tijdens de les nemen we de krant door, krijgen dictee, kruiswoordpuzzels, soms een film, of praten over de toestand in de wereld. Laatst kregen we allemaal de naam van een schrijver of een dichter op en moesten we voor de klas daar iets over vertellen. Nu kun je op google gelukkig veel vinden. Ik had Gustav Fröding, een dichter. Wat blijkt nu; iedereen had het verhaaltje van google mooi overgeschreven, kompleet met jaartallen en een opsomming van het werk. Ik dacht dat we moesten vertellen, dus ik had niets op papier, maar heb uit het koppie van alles over zijn leven verteld, zonder die stomme jaartallen. Alleen eindigde ik met een gedicht dat ik wel opgeschreven had. Nou, dat scoorde dus wel! Ik was er ook best trots op (zei ze bescheiden). Deze week moesten we een boek lezen en dinsdag hadden we boekbespreking. Weer hadden de anderen een en ander op papier maar ik niet. niet omdat ik zo eigenwijs wilde zijn, maar deze keer dacht ik dat de anderen het ook uit het hoofd zouden gaan doen. Maar nu was het de bedoeling om een uittreksel te schrijven (zelfs op een speciaal papier),alleen wist ik dat niet.Gemist of zo. Dus moest ik maar weer vertellen.

Je begrijpt dat ik elke dag doodmoe thuiskom en dan moet ik nog aan dat hoofdstuk werken. Ik heb nu voorgesteld om op woensdag thuis te blijven en dan wat aan dat hoofdstuk te doen. Bovendien wil ik ook wel weer eens wat klussen. Dat moet toch ook een keer klaar.

Gisteren was ik dus thuis om te werken, maar je hebt het gelezen; het was zulk mooi weer dat we lekker naar buiten zijn gegaan. De rest van de dag ben ik met een oude schoolvriend voor een nieuwe reünie bezig geweest, via de mail. En heb ik andere mails geschreven.

We waren van plan om lekker relaxed ons niet te laten opjagen immers. Nou dat heb ik me maar weer eens goed in het hoofd gezet.


Met een zestal Thaise dames komen we af en toe bij elkaar om elkaar wat knutselarijtjes te leren. We doen het allemaal graag en iedereen heeft weer een andere specialiteit. Ik heb nu geleerd hoe je leuke mutsen kunt haken. (Ik heb er al 8 klaar). Die dames hebben iets nieuws. Ze hebben contact met een winkel die graag wil dat we als groep voor hun dingen maken. We krijgen dan de materiaalkosten terug en een deel van de opbrengst. Maar de dames snappen het geloof ik zelf niet helemaal. Ik moet dat nog eens goed uitzoeken. Want ik ga natuurlijk niet voor een habbekrats zitten te werken. Net nu we zelf besloten hadden om onze kaarten op markten aan de man te gaan brengen. We willen ook wel de camper als winkeltje gaan gebruiken.
Daar hebben we veel zin in en Alinda is al heel ijverig aan het werk. Ze maakt elke dag een stuk of drie kaarten. We wachten nu op de bestelling van de papiergroothandel in St. Oedenrode. We hebben nog wel meer ideetjes om te maken en in ons handeltje te doen. Dat lijkt me een beter idee dan dat van die Thaise dames.

Maandag ga ik naar de volkshogeschool om te laten zien wat we zoal doen. Wie weet wat daar uit rolt. Ik heb een heel leuke uitnodiging gekregen in ieder geval. Jullie horen er nog van.

Alinda zit elke dag trouw op de hometrainer en doet steps. Ik ben niet zo gediciplineerd hoor. Maar ze valt er wel mooi van af. Toch ook maar doen dan???

bericht 58.

Zonsopgang boven het zomerhuisje(!) van onze Nederlandse overburen,

Ik had beloofd nog iets over mijn gesprek met mijn Thaise klasgenoot te vertellen. Welnu, zo langzamerhand lijk ik een soort moederfiguur in de klas te worden voor diverse klasgenoten. Ik ben een soort praatpaal aan het worden en ik weet niet of ik dat wel altijd even leuk vind. Maar wat doe je daar nu aan. Mensen vertrouwen je en willen hun verhaal graag kwijt.
Die Thaise: Ze is 37 jaar en woont hier samen met een Zweedse man van 57, die nog nooit eerder een vrouw heeft gehad. Zij is de op één na oudste Thaise van de klas en heeft de bijna jongste man. Je staat er versteld van hoeveel Thaise, Philippijnse en Laotiaanse vrouwen hier zijn. En allemaal wonen ze samen of zijn getrouwd met een oudere man. Soms al heel oud zelfs. Nah-Li vertelde me hoe het zit.
In Thailand kent men geen officieel huwelijk. Mannen gaan met een vrouw samenwonen, maar als ze geen zin meer hebben kunnen ze ook zo weer vertrekken. Vaak blijft zo'n vrouw dan met kinderen zitten. Het land kent geen honger. Iedereen kan gemakkelijk zijn eigen groenten en rijst verbouwen in het uiterst vruchtbare land. Maar er is wel een schrijnende armoede. Vooral op het platteland. Jonge mensen trekken naar de stad in de hoop wat geld voor thuis te kunnen verdienen. School moet betaald worden en daar hebben de meeste mensen geen geld voor. Als ze geluk hebben kunnen ze tot hun 12e jaar naar een staatsschool, maar daarna is het afgelopen en moeten de kinderen helpen op het land of een dienstje nemen. In de stad en aan de mooie stranden barst het van de Amerikaanse en Europese toeristen. Dus daar is iets te verdienen. De meeste meisjes, maar ook jongens komen dus in de toeristenindustrie terecht. En gek genoeg reizen er naar Thailand vooral alleenstaande mannen (!) Het is vrij normaal dat vrouwen zich hier beschikbaar stellen voor mannen. Een soort van service. In Japan heet dat dan een gheisha.
Ze worden dan wel betaald voor hun diensten zonder dat ze dat prostitutie noemen. Die zijn er nl. ook. Vooral mannen prostitueren zich. Of heel jonge meisjes worden ingezet door hun 'eigenaren', want er is veel vraag naar kinderen.
Deze vrouw werkte in een bar om cocktails te maken. Meestal 's nachts en het verdiende goed. Bovendien was er regelmatig wel een man, die haar wat extra's liet verdienen. Ze denken dat die mannen echt iets om ze geven en dat ze stuk voor stuk rijk zijn. Zo ontstaat er het idee, dat als je zo'n man aan de haak kan slaan en hij neemt je mee naar zijn land, hij dan met je trouwt en je dan gebakken zit. Zo is er de situatie ontstaan dat de vrouwen er daadwerkelijk op uit zijn om een man uit het westen te trouwen. Er zijn er dus veel die dat ook lukt en die man neemt vaak de kinderen er ook bij. Appeltje-eitje zou je zeggen. Het gaat in veel gevallen ook wel heel goed. Maar wat voor soort man gaat er nu naar Thailand in zijn uppie en komt terug met een vrouw? Precies; iemand die het hier niet maakt. Echt hoor, als je ze bekijkt zijn het niet de fraaiste portretten. Maar de Thaise vrouw is, als ze een man heeft, volkomen trouw en dienstbaar. De oudere leeftijd zitten ze helemaal niet mee en ze zijn ontzettend lief voor die kerels. Echter: Nah-Li heeft het niet getroffen. Haar vent trouwt haar niet. Ze is eigenlijk zijn gevangene, want ze mag niets. Zelfs niet alleen boodschappen doen of naar vriendinnen. Ze heeft geen geld tot haar beschikking; ze mag alleen telefoneren waar hij bij is en internetten mag helemaal niet. Hij controleert zelfs of ze wel naar school is.
Afijn, bij mij heeft ze flink uitgehuild. Ze kan ook eigenlijk geen kant op. Als je in Zweden niet getrouwd bent is er ook niets geregeld wat betreft erven of alimentatie. Ongehuwd samenwonen is hier dan ook niet zo aan de orde van de dag. Tenzij een vrouw een goeie eigen carriëre heeft. Dus als zo'n ouwe vent sterft heeft dat meissie helemaal niets.
Die Thaisen hebben het samen wel heel gezellig en ze zoeken elkaar ook veel op. De meesten hebben het denk ik wel naar hun zin. Er is er ook een die analfabeet is; dus met heel veel moeite wat Zweeds leert, maar ook geen Engels spreekt. Ze is getrouwd met een behoorlijk ouwe kerel en heeft dus geen communicatie met hem. Toch lijkt ze best gelukkig.
Er zijn ook twee Somalische vrouwen die alleen gevlucht zijn. De mannen zijn nog in Somalië; eentje weet niet eens of hij nog leeft (zij is pas 24 jaar). Ook die twee willen me graag vertellen dat ze het moeilijk hebben.
Dan is er nog een 52 jarige vrouw uit Eritrea, die 12 kinderen heeft gebaard, waarvan er nog 10 in leven zijn. Ze is gevlucht met haar man (waarvan ze zegt dat hij alcoholist is en tengevolge daarvan invalide is door een hersenbloeding) en vijf kinderen. De andere vijf zijn nog in Eritrea. Ze beschouwd mij als haar zuster. Terwijl ik nauwelijks met haar kan praten. Maar ze is wel slim en leert ook wel wat Zweeds.
Vervolgens is er een vrouw uit Lithouwen. Zij was al lang weduwe en had een eigen zaak. Maar ze ontmoette een Zweedse zakenman, werd verliefd, heeft haar zaak verkocht en is nu in Zweden bij hem. Maar dat blijkt ook zo'n tiran. Ze werkt 3 dagen per week in zijn fabriek (in de montage van weefgetouwen) en mag 2 dagen naar school. Hij praat nauwelijks met haar. (Ze spreekt goed Engels) Ook die heeft bij me zitten uithuilen en wil graag vrienschap sluiten.
Ik wil best naar ze luisteren en ze mijn schouder bieden, maar ik heb geen zin om dat allemaal mee te zeulen. Dus ik moet maar wat afstand blijven houden.
Verder heb ik een hartstikke leuke school en kan met alle mensen goed opschieten. Het is heel internationaal en interreligieus, alle kleuren zijn vertegenwoordigd.
Hoe het met mij verder gaat op school vertel ik in een volgende blog wel.

We zitten hier nog midden in de winter. Het heeft wel een paar dagen gedooid, maar dat heeft alleen de dikke sneeuwlaag maar wat vaster gemaakt. Goed om te sneeuwscooteren en te langlaufen. Dat zie je dan ook heel veel gebeuren. Ook kun je hier in de omgeving aardig skiën al zijn de bergen niet zo heel hoog. Schaatsen zien we niet. Het meer zit wel dicht en je kunt er zelfs op rijden, maar er was te snel sneeuw, dus het is waardeloos om te schaatsen. IJsvissen wordt wel veel gedaan. Het vriest nu meestal tussen 1 en 10 graden. Soms overdag even boven nul. Soms is er een sombere, bewolkte dag, maar vaak schijnt ook de zon. Na een paar bewolkte dagen zei Alinda dat ze in een winterdip zat. Zo snel ben je daar op uitgekeken!!! Vandaag was ik thuis en zou gaan klussen. Maar de lucht is helderblauw, de zon schijnt; dus we zijn lekker in het bos gaan wandelen en hebben een tijdje aan een meertje is de zon zitten bakken. (Weer niet geklust dus, maar daar zitten we niet mee)

Zo, lang genoeg voor vandaag. Tot de volgende blog (want ik raak niet uitverteld)

bericht 57.

Zaterdag waren we naar Karlstad om wat te shoppen en merkten dat het daar stevig dooide en regende. Bah. Thuisgekomen vroor het nog en het sneeuwde. Alinda moest nog een keer aan de schep. Maar toch kon je zien dat mensen hier wel dooi verwachtten, want ze waren hier en daar al sneeuw van het dak aan het halen. Wij kunnen er niet bij, want dan moet je zo'n laddertje op het dak hebben.

Zondag ging het inderdaad ook in Sunnemo dooien. Direkt dikke bagger op straat en het werd glad. Maar de strooiauto kwam al snel om grof zand te strooien. Dat ligt ook altijd op de kruispunten en de trottoirs. Volgens mij het beste anti-slip-middel. Ook nog eens milieuvriendelijk. In het voorjaar wordt het zand dat dan nog op de wegen ligt gewoon weer opgeveegd, of verdwijnt in de berm. 's Avonds kwam de sneeuwschuiver om alle bagger aan de kant te schuiven, maar.........het begon ook al weer te vriezen en we weten al dat die rand die de schuiver voor de opritten legt heel kompakt en zwaar is en als dat zaakje ook nog eens extra bevriest, is het een flinke taak om die dikke rand weg te krijgen. Dus wij naar buiten met de scheppen. Niet gek bekeken, want alle buren begonnen ook te scheppen. Stel je voor dat je er niet meer uit kunt met de auto!

We ontdekten bij de buren aan het dak van het huis en het balkon enorme krullen sneeuw. De sneeuw van het dak gleed er af door de dooi, maar het is zo'n kompakte massa dat het heel blijft en als een krul naar beneden glijdt. Daarna zagen we dat wij ook zo'n mooie krul aan het afdak van het terras hadden. Als die dingen dan uiteindelijk afbreken en neerstorten geeft dat een enorm lawaai.

Zoals je merkt weet ik nu ook hoe je foto's in de blog kunt plaatsen. Ik heb van de week ook veel oude berichten van plaatjes voorzien. Dus wie zin heeft kan daar ook nog eens in kijken.

We hebben hier ook al twee keer Jehova's getuigen aan de deur gehad. Bij de eerste had ik gezegd dat ik joods was en geen interesse had. (ik weet dat ze daar niets van moeten hebben, dus dan ben je snel van ze af) Komen er deze week weer 2 mannen. Deze keer hadden ze zelfs de Wachttoren in het Nederlands bij zich. Of ze de bezoekjes ook plannen hè! Afijn, ik heb ze duidelijk te verstaan gegeven dat ze niet meer moeten komen. Maar eens zien......

Ook nog iets leuks; de 22e januari is er op mijn school een open dag en mijn leraar kwam me namens de rector vragen of wij dan met ons kaartenwinkeltje daar wel wilden komen staan. Bovendien heeft hij intussen kontakt gehad met de directeur van de volkshogeschool en daar mag ik komen laten zien wat we hebben. Nou ja!

Vandaag is het Tjugondedag (twintigste dag [na kerst]). Dan wordt voor het laatst een dans rond de kerstboom gemaakt en komt Tomte nogmaals een zak snoep bij de kinderen brengen. Daarna wordt gezamenlijk de kerstboom afgetuigd (wat klinkt dat raar) en alle versieringen, kerstgordijnen en kerstserviesgoed weer opgeborgen. Daarmee komt er een eind aan de wel zeer lange kerstperiode.

Het wordt ook wel Knutdag genoemd, de naamdag van Knut. Daar doen ze hier ook nog wel aan.

De 11e was bv. de naamdag van Jan en feliciteerde de leraar de beide Jannen in de klas. De 5e december is de naamdag van Sven (zo heet mijn oudste kleinzoon) en de 6e uiteraard van Nicolaas.

Deze week is de school ook weer begonnen; weer vroeg op en dat valt me niet altijd mee. Er is ook het een en ander veranderd, want de stagiaire is weg en nu moeten de twee docenten het weer samen doen. Ik zat ineens dus weer bij de beginners. Echt, sommigen kunnen nog niet eens lezen. Dus ik vroeg "moet dit zo verder?" De docent vroeg of ik liever naar de gevordendengroep wilde. Nou dat wil ik op z'n minst wel proberen. Dus daar zit ik nu. Daar wordt alleen maar Zweeds gesproken en dat is best moeilijk. De lerares spreekt nl. erg vlug. Maar wel duidelijk. Vanaf volgende week moet ik elke week een test gaan doen en eind februari de Nationale Proef (NP). Als ik dat haal kom ik in de hoogste groep. Zij denkt dat ik het wel kan, maar ik denk van niet. Het kan me trouwens ook niet schelen. Als ik 'blijf zitten' herhaal ik veel van wat ik nu erg moeilijk vind. We zien het wel. Als ik me in het Zweeds wat kan redden is het mij wel genoeg.

Nog iets wat opvalt: Hier hebben lang niet zo veel mensen een hond als in Nederland. Maar als ze er een hebben, loopt die nooit los. Ook niet in het bos. De hondeneigenaren hebben altijd plastic zakjes bij zich. We hebben zelfs midden in het bos gezien dat een drol werd opgeraapt. In Nederland zijn de hondendrollen een van de grootste ergernissen. Maar toch......één keer hebben we een drol gevonden. En dat midden in de witte sneeuw. Wel zie je in de sneeuw hier en daar knal oranje plekken.

Als ik tegen 12 uur thuis kom van school heeft Alinda al veel huishoudelijk werk gedaan en als het nodig is ook sneeuw geruimd. Daarnaast maakt ze elke dag een stuk of drie kaarten. Ze heeft echt zin in ons winkeltje. Ik hoop ook van harte dat het iets wordt.

De dooi heeft trouwens maar 2 dagen geduurd. Het was 1 á 2 graden boven nul. Intussen vriest het al weer tussen 10 en 15 graden. Er wordt opnieuw veel sneeuw verwacht.

Vanmorgen ben ik met de auto naar de APK-keuring geweest. Helemaal goed gekeurd gelukkig. De keuringsstations zijn onafhankeleijk. De keuring gebeurd nooit in een garage die ook wel repareert. Er wordt je dus nooit een vernieuwing van een onderdeel opgedrongen. Dat is me in Nederland best wel eens overkomen. Dan moest ik bv. een nieuwe tankdop kopen, omdat de mijne niet afgesloten kon worden. Je wordt dus gewoon getild. Voorlopig kunnen we dus weer een jaar vooruit.

Vanmorgen een indringend gesprek met een Thaise klasgenote gehad. (Ik wordt een beetje als de moeder van de klas gezien). Maar daar zal ik een volgende keer over vertellen. Ik moet het eerst zelf nog wat verwerken.

bericht 56
Vandaag is het "Trettondagen" (de 13e dag[na kerst]) en een officiële vrije dag. Ik geloof niet dat er iets bijzonders gebeurt vandaag.
De sneeuw wordt hier nu echt serieus!!! Dinsdag heeft het de hele dag gesneeuwd en hebben we 3 keer flink moeten schuiven en scheppen. Woensdagmorgen was de sneeuwploeg langs geweest en dan moeten we een hele dikke, geperste laag voor de oprit en de oploop scheppen. Dat is echt zwaar werk. De pas gevallen sneeuw is nog los en gaat wel aardig. Alleen worden de opgehoogde bulten zo hoog dat de schep aardig hoog opgetild moet worden. Vandaag (donderdag) valt het weer de hele dag en hebben we al weer een paar keer moeten ruimen. En het moet nog wel weer!De bulten zijn nu ook wat afgegraven, d.w.z. de sneeuw is meer naar achteren geduwd. Bovendien hebben we een doorgang naar de compostbult aan het eind van de tuin gegraven. Daar zitten de vogels graag te scharrelen. We strooien er ook wat zaad op.
De achterburen hebben 2 zwarte katten en die vinden het heerlijk om samen te ravotten in de sneeuw. Een genot om naar te kijken. Er zijn nog wel een paar katten in de buurt, maar die houden het voor gezien; we zien ze helemaal niet meer.
Opvallend is ook dat de koeien hier nog gewoon buiten staan. Ze hebben een afdak, waar het hooi onder wordt gelegd. Bovendien is er midden in de wei nog een plek waar hooi ligt. Je zou toch denken dat ze naar binnen moeten. Maar de boer zal wel weten wat hij doet. Ze zien er trouwens best uit.
Het verkeer gaat ondanks de sneeuw gewoon door. We hebben zicht op de hoofdweg aan de andere kant van het meer en daar rijdt het gewoon. Ook door het dorp rijden de auto's normaal. Wel zie je nu meer sneeuwscooters. Niet zo heel veel hoor. Het is meer een lol om door ongerepte sneeuw te crossen.
De overbuurman heeft zich een sneeuwblazer aangeschaft. Hij houdt, in tegenstelling tot de meeste Zweden, helemaal niet van de winter. Het is te koud; er ligt te veel sneeuw; het sneeuwruimen is te zwaar. Hij heeft altijd wel wat te klagen en snapt niet dat wij er van genieten. Veel mensen zie je wandelen, met of zonder nordicstokken. Sommigen al 's morgens als het nog donker is, voor het werk aan. Als wij opstaan wordt het net licht en komen ze terug van de wandeling. Wij zijn niet zo actief en lopen meestal rond 1 uur. Dan is er vaak een lekker zonnetje bij.
Alinda krijgt hoofdpijn van die felwitte wereld en draagt nu een zonnebril. Ook als ze voor het raam zit en naar buiten kijkt. Dan zijn mijn zelfkleurende glazen toch wel lekker.
In Hagfors en Eksharad (hier vlak bij) kun je alpineskiën en overal zijn langlaufloipes (al dan niet verlicht), dus wintersporten kan hier volop.
Volgende week zal een schoolgenoot van me mij leren hoe ik foto's in de blog kan zetten. Zelf krijg ik het maar niet klaar. Dan kunnen jullie ook 'zien' hoe het er hier uit ziet. Want we hebben intussen wel heel veel plaatjes geschoten.
We begrepen uit het nieuws dat Nederland weer lekker in de dooi zit. Nou sterkte er mee.

bericht 55

Om te beginnen wensen we alle lezers van deze blog een jaar toe waarin ze zich gelukkig zullen voelen met het leven.
Tja, 2010 ligt achter ons. Een wel heel bijzonder jaar voor ons door de emigratie naar Zweden.
Eerst het zoeken op internet naar huizen, dan twee weken in april in Zweden op zoek en nog direct slagen ook. Eind mei weer er naar toe om het koopcontract te tekenen. Terwijl Alinda daar al bleef, ging ik terug om alle zaken in Nederland af te handelen en de verhuizing te regelen. Eind juni ging ik dan ook definitief. Intussen zitten we hier al weer 7 en 6 maanden. En wat is het een goede keuze geweest !!! We voelen ons hier zo gelukkig. We genieten van de rust, van ons mooie huis, van de natuur en van elkaar.
We proberen middels de blog de familie en vrienden in Nederland zo goed mogelijk op de hoogte te houden van ons leventje hier en tegelijkertijd iets over Zweden te vertellen.
De jaarwisseling in Zweden: dat was lachen. De hele oudejaarsdag en avond stilte alom, zoals gewoonlijk. Omdat we geen tv hebben en toch wilden weten wanneer het 24.00 zou zijn hebben we de radio aan gedaan. Het jaar werd met poëzie uitgeluid, met een zeer gedragen plechtige stem. "Luidt klokken luidt uit het oude jaar en luidt klokken voor het nieuwe jaar". De laatste minuten werd elke 10 seconden de tijd gezegd en de laatste 10 werden hardop achteruit geteld.
Even later werd er hier en daar in het dorp vuurwerk afgeschoten (op welgeteld 5 plaatsen) en nog een paar pleken buiten het dorp. Het was allemaal mooi siervuurwerk en geen rotjes. Er kwamen wat mensen thuis met de auto van visite elders. Je zag verder niemand op straat en om half één was het voorbij, om kwart voor één waren de lichten uit en lag men in bed. Echt stom verbaasd waren we over zo'n rustige oudejaarsviering.
Dan lees je 's morgens de Wereldkrant en dan is het in Nederland rustig verlopen; slechts één dode, veel gewonden, waaronder politiemensen, en tientallen arrestaties. (Over de rest van Zweden weten we nog niets)
Vanmorgen schijnt er een stralende zon en het vriest maar 1 graadje. Lekker wandelen dus.

Nog even iets van de statistieken: December 2010 was de koudste decembermaand in Zweden in 110 jaar. En dat was nou onze eerste. Maar zoals eerder gezegd; we hebben er geen last van gehad. Alleen misschien later wel van de energierekening.
Op 19 november 2010 gebeurde het 6000e auto ongeluk met een eland. Er zijn er 300.000 en er mogen jaarlijks 100.000 afgeschoten worden.
In februari 2011 mogen er 20 wolven afgeschoten worden. Gezien het feit dat Zweden verzot zijn op jagen komen er weer duizenden jagers op af.

Het is hier nog steeds doodstil, prachtig zonnig weer, dus jassen aan en naar buiten. Misschien kunnen wij nog wat mooie plaatjes schieten.